Westerblokker 100

Gemeentelijk monument
Foto 1 / 1

De Westerblokker is een lint in een voormalig fruitteelt- en tuinbouwgebied. In de loop van de 20e eeuw verloor de streek deze functie en werden er steeds meer woningen op de tussengelegen percelen gebouwd. Dit is één van de laatste woningen die in 1935 in opdracht van een tuinder (fam. Remmerswaal) gebouwd werd. Juist omdat de bebouwing langs dit lint gedurende vele decennia tot stand kwam, zijn de ontwikkelingen in de Nederlandse architectuurgeschiedenis goed afleesbaar. Dit pand uit 1935 laat namelijk op een zeer bescheiden wijze de kenmerken zien van de Amsterdamse School. Deze bouwstijl kwam tussen de wereldoorlogen tot stand en ontstond aanvankelijk als een zeer rijke en expressieve stijl met bijzondere decoraties in het metselwerk. Naarmate de Amsterdamse School steeds meer navolging vond, werden de ontwerpen strenger en eenvoudiger. Een duidelijke belijning van daklijsten en vensters is kenmerkend voor deze fase. In het ontwerp van dit woonhuis zien we invloeden van beide. Let bijvoorbeeld op de decoraties in het metselwerk voorgevel voorhuis en de duidelijke belijning van de vensters en overstekende goten. Zo blijkt dat zelfs in een vrij eenvoudig ontwerp voor een woning de geest van de tijd zichtbaar is.

 

Na familie Remmerswaal zijn twee generaties familie Buis hier komen wonen totdat de woning per toeval overging naar familie Vreeker. Vanaf zijn jeugd heeft Jan Vreeker deze woning al opgemerkt als een vriendelijk, sierlijk en rustig uitstralende woning op een ruime kavel. De huidige bewoners hebben precies één nacht nagedacht over deze kans om de woning over te nemen.

 

Vanwege de behoefte aan meer woonruimte en het uitzicht over de zonnig gelegen tuin met fruitbomen is het plan ontstaan om de woning te vergroten. In 2016 is de woning in nauwe samenspraak met monumentenbeheer vergroot met een achterhuis. Het eerste idee van de bewoners, het verlengen van de hoofdkap aan de zuidzijde, werd afgewezen omdat volgens monumentenbeheer het karakter en aangezicht van de tuinderhuis met tuinderschuur vanaf de westzijde behouden moest blijven.

Het idee van welstand om een sterk contrasterende vergroting te realiseren werd door de huidige bewoners afgewezen omdat zij de aandacht op het authentieke voorhuis wilden behouden en niet wilden richten op het nieuwe achterhuis.

 

Het compromis werd bereikt door een ondergeschikt achterhuis met dezelfde maar nog eenvoudigere details te realiseren waarbij de volume van het achterhuis richting het oosten verspringt. Aangezien de woning aan de buitenzijde een monumentale status heeft is er aan de binnenzijde gekozen voor een gehele aanpassing naar moderne maatstaven. De gehele woning met achterhuis is door de huidige bewoners in 2016 in eigen beheer gerealiseerd.

Een link naar de voormalig fruitteelt- en tuinbouwgebied is te vinden naast en achter de woning. Hier bevinden zich nog oude hoogstam appel- en perenboom, beide van een oud Hollands ras.